sam koniec świata, leżę w pościeli. to biały żagiel. przez uchylone okno sypie śnieg. ale mi nie jest zimno. ja piję kawę.

i co za różnica, czy gdy przymknę powieki, słyszę głos, który zadaje pytania. wystarczy z oczu nie tracić gwiazdy polarnej, by i w snach i w ciemne dni trwała, snów gniewnych oszczędzała, czarnych chmur rój rozpędzała, horyzont uspokajała, wioseł w glony nie wplątywała, a pewnego dnia wreszcie do celu mnie doprowadziwszy, serce mi z piersi wydarła, przed oczy je podniosła i śmiejąc się zapłakała.

wyobraź sobie: warszawa. wyobraź sobie: od tygodnia, non stop, z krótkimi przerwami na sen, siedzęprzed komputerem i stukam literki. i wyobraź sobie, że kiedy już mogę trochę odpocząć, to nie udaje mi się zasnąć.

bezsenność. jak w tym filmie z pacino i williamsem. wyobraź sobie: nie mogęusnąć czwartą godzinę. melatonina została w łodzi. wyobraź sobie: przy minus dwudziestu postanawiam wyjść na spacer. o drugiejw nocy. ale to i tak lepsze od siedzenia samotnie w kawalerce.

wychodzę z bramy, spaceruję chwilę po pięknie oświetlonym placu i widzę faceta siedzącego na przystanku autobusowym. podchodzę, chcę się upewnić, czy żyje, bo wyobraź sobie, nie widzę pary z jego ust. podchodzę i patrzę, a on dopiero wtedy wypuszcza tę chmurę. więc żyje. wyobraź sobie: stoję tak chwilę na przystanku,on siedzi obok. i po chwili mnie pyta:

- wiesz jaki jest najlepszy sposób na obronę?

- atak - odpowiadam i nogi rozstawiam szeroko, głowę trochę opuszczam, tułów pod kątem.

-a wiesz jaki jest najlepszy atak? - pyta.

nie odpowiadam.

-najlepszy atak to wykurw!

w tym momencie podjeżdża autobus, on do niego wsiada, ja zostaję sam, jest nadal minus dwadzieścia, a pięknie oświetlony plac trzech krzyży jest nadal pięknie oświetlony. stoję tak chwilę, jestem zaskoczony tym co się stało i tym, że stało się to tak szybko. dopada mnie w jednej chwili zmęczenie, i ledwo udaje mi się nie zasnąć w drodze z powrotem do kawalerki. i kiedy jestem już tutaj, wobraź sobie: to nie wiem czy mi się to wszystko po prostu przyśniło, czy to sobie wyobraziłem.

"czasami musisz wstać i dać w ryja. czasami musisz wstać" - mówi mi mój nowy przyjaciel, pan bezsenność. i nie chodzi o to, że wątpię w to, czy mówi prawdę. bo przecież dobrze wiem, że mówi. czasami przecież są takie sytuacje. i to właśnie jest taka sytuacja. że trzeba wstać i dać. no, tak. ale mi się nie chce wstawać.  

bo jak się już wstanie, to trzeba spodni szukać. później kapci. koszuli. swetra. później trzeba zejść na dół, założyć buty, kurtkę. znaleźć klucze. otworzyć jedne drzwi, drugie. otworzyć furtkę. wyjść na ulicę i zadzwonić domofonem. może być, że otworzy jego matka, albo może być, że nikt nie oworzy i trzeba będzie dzwonić dalej, albo trzeba będzie zacząć krzyczeć. a mi się nie chce. ani dzwonić, ani krzyczeć. bo jeśli otworzyłby on, to może by mi się jeszcze chciało, ale jeśli otworzyłaby jego matka, to przecież nie zdzielę jej za to, że on słucha teraz muzyki. to mi się nie chce.   

więc leżę sobie w łózku, słucham muzyki, która mi się nie podoba i leżąc bardziej leżę, niż robię coś innego, chociaż prawie śpię. ale nie śpię całkowicie, to tylko tak wygląda, ja naprawdę tylko leżę. leżę więc i wydaje mi się coś, coś jakby widzę, coś jakby wiem... myślę sobie słowami:  

"po prostu idź stąd. idź, żebym nie musiał na ciebie ptrzeć. idź, żebym nie musiał o tobie myśleć. bo ty nie myślisz o mnie wcale.

odejdź stąd jak najdalej i idąc nie oglądaj się za siebie, żebyś nie widział jak patrzę na ciebie, kiedy idziesz i widać tylko twoje plecy. po prostu idź stąd. po prostu idź, bo to się zrobiło za trudne na rozumienie.

tu już nic zrozumieć więcej nie można, nic zrozumieć się nie da. tu trzeba, żeby koś poszedł.

smutna prawda o kosmosie... o rzeczywistości naszego kosmosu i o kosmosie naszej rzeczywistości polega na tym, że jak daleko nie odejdziesz, to ja cię zawszę znajdę. jak bernardyn w śnieżycy. jak pijawka w jeziorze. jak alkoholik w nocy.

znajdę, dopadnę, zatłukę".

i już po chwili jakiejś nie wiem, czy to myślę ja o kimś, czy ktoś myśli to o mnie, a ja przez jakieś niedopatrzenie jestem świadomy tego, co on sobie o mnie myśli... po chwili wszystko robi mi się obojętne. doskonale bez różnicy. bo co za różnica, czy ja o kimś, czy ktoś o mnie. czy ja komuś, czy ktoś mi?

wspaniałe są te chwile, kiedy człowiekowi chce się płakać, ale płakać nie umie on zacząć, bo wydaje mu się, że potrzebuje na to jakiegoś poważnego powodu, a żadnego nie jest w stanie przywołać z pamięci. są wspaniałe takie chwile, bo pokazują, że w człowieku objawiają się jakies trudne do nazwania... resztki.

chce mi się. a nie umiem.

szedłem dzisiaj do jednej z tych komunistycznych instytucji, jakich w naszym kraju pełno, mimo iż wyprawiliśmy przecież ukochany ustrój już dwadzieścia lat temu na wakacje. szedłem więc wśród komunistycznych kałuż i komunistycznych jesiennych liści, po których pewno i mój ojciec kiedyś szedł, tak jak kiedyś szedł jego ojciec. jest na to szansa. szedłem więc dzisiaj tam, skąd chciałem jak najprędzej wyjść, ale zanim stamtąd mogłem wyjść, musiałem najpierw tam wejść. zanim jednak to zrobiłem musiałem jakiś czas tam iść i szedłem i właśnie o tym piszę teraz, że szedłem. piszę jak mi się szło i że szło mi się dobrze; że czułem się w tej jesieni polskiej jak na zielonym polu pełnym traw i chmur. to jedno było w tym marszu dobre.

szedłem i myślałem o tym, o czym myśli się zazwyczaj w tych rzadkich chwilach rozluźnienia - o kałużach, liściach, o komunie - kiedy musiałem wyminąć wolno idącą przede mną parę. ona około czerdziesoletnia wysoka blondynka o postawie modelki, ubrana elegancko, do wieku. on naomiast z ręką oplecioną dookoła jej ręki szedł pochylony, stary, z białymi kłakami i łysym czubkiem głowy. pomyślałem: "tak, za tym musi być jakaś historia. nie dowiem się nigdy jaka. ale stoi. tak jak za wszystkim jest coś, czego nie widać, a jest to czymś innym, niż to co widać". wyminąłem ich, poszedłem w swoją stronę.

dwadzieścia minut póżniej załatwiłem się już z komunistyczną instytucją, uzyskałem coś na kształt przedłużenia nadziei, jakby powierdzenia, że stan bliskiego leżącego na oddziale intensywnej opieki nie jest jeszcze krytyczny, jakbym dowiedział się, że o wszystkim mają zadecydować najbliższe godziny i że mam iść do domu i mieć nadzieję. czekałem więc pełen nadziei na tramwaj, gdy zobaczyłem stojąca przed sklepem papierniczym tę elegancką kobietę o postawie modelki. najwyraźniej czekała na tamtego zgarbionego faceta, który wszedł do sklepu. popatrzyłem na nią chwilę i dopiero wtedy zrozumiałem, że okulary przeciwsłoneczne i biała laska oznaczają, że kobieta na którą patrzę jest niewidoma. odwróciłem wzrok, ale ciekawość zwyciężyła. kobie w ręce trzymała kilka kasztanów.

zgarbiony wtedy wyszedł właśnie ze sklepu i rozłożył ręce, ale kiedy kobieta na to nie zaregowała po prostu powiedział do niej: "nie było". kobieta wyprostowała się, ocknęła się jakby ze snu i powiedziała coś, czego nie mogłem dosłyszeć. zgarbiony wtedy na nią wrzasnął. krzyczał, że się jej nie wstydzi, że tam po prostu były strome stopnie w dół. a on chciał kupić jej tę plastelinę jak najszybciej. później przytulił ją, postali tak chwilę i w końcu odeszli.

mąż i żona? ojciec i córka? dwoje ludzi nieco mniej sobie obcych, niż reszcie? zastanawiałem się w półśnie jadąc tramwajem, marząc o łóżku. 

czas się wypełnił. wschodami i zachodami słońca, małymi wydarzeniami. śniegiem w nogawce, przesłodzonymi herbatami, zmarzniętymi dłońmi, cichym bohaterstwem w opowieściach ludzi, których spotkałem, a może raczej tych, którzy spotkali mnie. życie to tylko i wyłącznie małe rzeczy. rzeczy duże to te, którym z jakiejś przyczyny nadajemy taką nazwę.

wsiadam na najbliższą kometę i niech jej warkocz znaczy ślad mojej drogi, lecz nigdy nie pozwoli zgadnąć dokąd zmierzam.

no to siup! osiągnęliśmy szczytową wartość licznika. pięćdziesiąt. nie, nie graj tego jeszcze raz, sam. nie, nie. lepiej nalej tego tam do tego tu... o, tak, do szklanek. nic, że są brudne. nasze szklanki są takie, jakimi my jesteśmy, sam. nieczyste i delikatne. co? mówisz, że puste? dlatego nalej, mówię, człowieku!

koniec, pionowa ściana, śmierć kliniczna, zwiecha, kropka, koniec pieśni, ostatnie słowa cezara przed wepchnięciem mu pod czwarte żebro rysika do woskowych tabliczek, na których senatorowie zapisywali swoje myśli, lubieżne żarty, bądź na których w chwili zupełnego znudzenia odciskali ślady swoich kciuków i dziwili się bardzo wijącej się skomplikowanej plątaninie. ciuk, ciuk, ciuk i szczytowe osiągnięcie ludzkiej cywilizacji przestaje istnieć. (demiurg zaprawdę musi być zapalonym miłośnikiem powieści z cyklu świata dysku, a sądzę, że pewno i pozostaje w podejrzanie bliskich stosunkach z autorem powieści - o czym oczywiście w wolnej chwili zamierzam donieść centralnemu biuru antykorupcyjnemu, zapewniam).

stało się. skończyłem. kolejny piętrowy żart ku pokrzepieniu serc w dobie przygnębiającego kryzysu globalnego.

po co było to wszystko? z tej samej przyczyny, która pcha ludzi w przestrzeń międzygwiezdną, albo sprawia, że wymyślają do jajek sadzonych patelnię w kształcie serca. coś musi się dziać! tak brzmi pierwsze prawo fizyki objawionej według ochockiego.

przestaje dziać się to, dzieje się co innego.

ciur, ciur, ciur

woda płynie z gór

szyszkę zeżarł knur.

dobra, wiem, kiepskie zakończenie. sytuacja zdaje się wołać o sentencję, o coś, co by można później pamiętać jako ostateczną konkluzję, wniosek płynący z całości tego, co doprowadziło nas do tego miejsca. taka życiowa rada wujka pięćdziesiątki na okres rozłąki, pociecha dla strapionych, koc dla zmarzniętych, rękaw dla zakatarzonych.

(ciężko mi dostrzec jakikolwiek sens w takim poszukiwaniu sensu na siłę, - i rymowanka z knurem wydaje mi się urocza - ale przyznam, że wrodzona świadomość umiarkowanego patosu sprawia, że i mi samemu trudno się nie pokusić o wypowiedzenie czegoś mądrego)

tak więc: bądź wierny, idź R! idź i żyj aż do śmierci, później zrobi się sporo czasu na wątpliwości.

a jeszcze lepiej - odpuść sobie i po prostu bądź fajnym sportowym samochodem z gps'em. tak będzie o wiele łatwiej.

stało się. skończyłem.

daj szklanki, sam! i na litość boską, zagraj jakąś muzyczkę!

czterdzieści dziewięć - przecinek.

cyfry arabskie najwyraźniej wynaleziono z myślą o tych, którzy nie wiedzą od czego zacząć. każdej swojej nowej wypowiedzi należy więc nadawać liczbę porządkową wyższą od poprzedniej i jest to najlepszy sposób na początek.

" - czterysta trzydzieści dziewięć... dzień dobry. kocham panią, pani wrzesień!

- piętnaście tysięcy sto dwa. dzień dobry piotrek. ale ty masz przecież osiem lat!

- czterysta czterdzieści... wiem, a pani jest matką mojego najlepszego przyjaciela z podwórka. czterysta czterdzieści jeden. wiem, że jestem nielojalny, ale nie mogę bez pani żyć! " .

i tak dalej i dalej.

początki, a tytuły zwłaszcza, to poważna i ciężka sprawa. "bóg lubi dźwięk, z którym grzesznicy uderzają o dno piekła". "siedem prostych ćwiczeń z umierania". "pijaństwo to królewska samotność dla ciebie i twoich niedojrzałych kumpli". "mały chłopiec z wielkim, włochatym, wrednym sercem". "chciałbym kogoś zabić, ale nie chce mi się ruszyć z miejsca". wszystkie prawa oczywiście zastrzeżone, chociaż nie jestem pewien kiedy będę z nich korzystał. teraz przydałby mi się tytuł krótki i zwięzły. jedno słowo, które dużo oznacza, ale ludzie właściwie nie wiedzą już co takiego. jak miłość, lojalność, albo espresso doppio z pojedynczą porcją mleka.

tytułu potrzebuję dla zupełnie prywatnego przedsięwzięcia. nie jestem jednak jeszcze pewien, czy będzie to tatuaż, czy może raczej powieść. podejrzewam, że chyba powieść, bo zauważyłem u siebie tendencję do coraz dłuższych wypowiedzi pisanych.

poszukiwanie tytułu to ciężkie zadanie. wymaga jaj, silnego prawego prostego, a czasem także i prędkich nóg. przede wszystkim jednak dystansu do samego siebie i poczucia humoru, bo nocne eskapady w poszukiwaniu tytułu mają to do siebie, że mogą dziać się rzeczy najdziwniejsze z możliwych, jak i te zupełnie niemożliwe.

kiedyś podczas takiej właśnie wyprawy spotkałem faceta, który utrzymywał, że jest mną z przyszłości i odbył podróż w czasie, by uchronić mnie (a raczej siebie) przed wysłanym z przyszłości robotem-zabójcą. kiedy dałem mu dychę (mu - czyli mnie, nie robotowi-zabójcy z przyszłości), okazało się, że najzwyczajniej w świecie chciało mu się pić. kiedy indziej, grając w jakiejś marnej knajpie w trzy karty z maszynistą pkp, wygrałem od niego najpierw czapkę, a później lokomotywę wraz z całym składem kolejowym, a nawet i pasażerami. oczywiście, kiedy rano się obudziłem po czapce nie było śladu. od tamtej pory zawsze, kiedy wracam pociągiem z warszawy uznaję, że podróżuję ochockim. przynajmniej w ten sposób jestem zwycięzcą.

wczorajsza moja krucjata też niestety zakończyła się fiaskiem. uznałem, że jestem pokonany w momencie w którym zorientowałem się, że wydałem całe mnóstwo pieniędzy na wypożyczenie paru litrów piwa w najmodniejszej (?) łódzkiej knajpie i wszystko, o czym jestem w stanie myśleć sprowadza się do poduszki i kołdry. w nocnym autobusie prawie wszysycy wyglądali, jakby i oni nie odnaleźli swoich tytułów. wszyscy oprócz faceta, któremu nie spodobała się moja uwaga na temat jego odtwarzacza mp3 z malymi irytującymi głośniczkami i muzyki, która z nich płynęła. na skutek ożywionej wymiany zdań i tego, co z niej wyniknęło muzyka przestała grać, mnie trochę dzisiaj boli dłoń, no i zgubiłem czapkę.

tak więc moje dzisiejsze poszukiwanie tytułu stało się jednoczesnym poszukiwaniem nowej czapki, która by była ciepła, podkreślała moją osobowość i pasowała do okularów. niestety. nie wiem, czy to już pora, żeby mówić o wiosennej kolekcji, ale w całej łodzi nie ma prawie żadnych zimowych czapek. o torbach na ramię już nie wspominając.

jeśli więc zobaczycie jakąś fajną czapkę, dajcie znać. bo w łeb mi wieje. dobre słowo na tytuł też będzie mile widziane.

do zobaczenia po drugiej stronie tęczy i w zgodzie z łacińczykiem, który powiedział, że finis coronat opus - do zobaczenia w pięćdziesiątce. upiekę tort, ale talerzyki i widelce niech już każdy z was kupi sobie w tesco. za rogiem. w tesco jest wszesko.

(właśnie odkryłem, że mam serce i nie jestem dupkiem. chciałem wam zaproponować kolejne odcinki bloga za pieniądze. taka zrzuta, jak na wikipedię, z tym że ja jestem fajniejszy, potrzebuję mniej kasy i raczej rzadko kiedy piszę o faktach w tradycyjnym rozumieniu słowa. oczyma wyobraźni widziałem już banner na szczycie strony z paskiem informującym ile jeszcze potrzeba pieniędzy, bym łaskawie zasiadł do klawiatury. sam się zaskoczyłem, bo okazało się, że mam serce i nie jestem dupkiem. pomysł nie jest jednak calkowicie zły i gdybym kiedyś uporał się już z tym tytułem, kórego ciągle mi brakuje i zadbał o markeing... to kto wie..?).

umykam w knieje, bracia i siostry wilki, dzicz mnie wzywa!